گذار از آموزش سنتی به یادگیری دیجیتال: بسترسازی برای یادگیری مستمر در عصر فناوری

در آستانه تحولی تاریخی، نظام های آموزشی در سراسر جهان با ضرورتی انکارناپذیر برای گذار از الگوهای سنتی مبتنی بر انتقال یک سویه دانش، به سوی پارادایم یادگیری دیجیتال مواجه هستند. این گذار، صرفا به معنای جایگزینی ابزارهای فیزیکی با دیجیتال نیست، بلکه نشان دهنده دگرگونی عمیق در فلسفه، روش ها و محیط یادگیری است. یادگیری دیجیتال با بهره گیری از ظرفیت های گسترده فناوری های نوین، امکان شخصی سازی تجربه یادگیری، دسترسی نامحدود به منابع، ایجاد شبکه های تعاملی فراگیر و خلق موقعیت های یادگیری مبتنی بر مسئله را فراهم می سازد. در کانون این تحول، مفهوم یادگیری مستمر قرار دارد که به عنوان یک ضرورت حیاتی در عصر حاضر، مستلزم توانایی جست وجو، ارزیابی و به کارگیری دانش در طول زندگی است. اهمیت این گذار از آنجا ناشی می شود که مدل های سنتی آموزش، که اغلب بر محفوظات مقطعی و انفعال یادگیرنده تاکید دارند، دیگر قادر به تربیت نیروی انسانی انعطاف پذیر، خلاق و توانمند برای مواجهه با چالش های پرشتاب دنیای امروز و فردا نیستند. این بسترسازی دربرگیرنده ابعاد متعددی است؛ از توسعه زیرساخت های فنی و دسترسی عادلانه آغاز می شود و تا تربیت مربیان شایسته برای طراحی و هدایت محیط های یادگیری دیجیتال، تدوین محتواهای استاندارد و تعاملی، ایجاد فرهنگ سازمانی حامی نوآوری و خط مشی گذاری هوشمندانه گسترده می شود. بدون فراهم آوردن این بسترها، خطر آن وجود دارد که یادگیری دیجیتال به شکلی سطحی و تقلیدی پیاده شده و تنها به ابزاری برای تکرار همان روش های کهنه در قالبی جدید تبدیل گردد، بی آنکه تحولی در جهت ترویج خودراهبری، انعطاف پذیری و پیوستگی یادگیری در فراگیران ایجاد کند. بنابراین، واکاوی راه کارهای تحقق این گذار موفق، که در آن فناوری به عنوان تسهیل گر فرآیندهای عمیق تر تفکر، همکاری و حل مسئله به کار گرفته می شود، امری حیاتی برای آینده نظام های تربیتی است. این پژوهش در پی آن است که چارچوبی برای این بسترسازی ارائه دهد تا یادگیری دیجیتال بتواند وعده خود برای توانمندسازی افراد در جهت یادگیری مادام العمر و سازگاری موثر با تغییرات پرشتاب عصر فناوری را محقق سازد.

کلیدواژه ها:

گذار آموزشی ، یادگیری دیجیتال ، یادگیری مستمر ، بسترسازی ، عصر فناوری