نقش ابزارهای روانشناختی دیجیتال در ارزیابی کیفیت یادگیری در مدارس ایران

در عصر دیجیتال، نظام آموزشی ایران در حال تحول از روش های سنتی به سمت سیستم های هوشمند و مبتنی بر داده است. این مطالعه با هدف بررسی نقش ابزارهای روانشناختی دیجیتال در ارزیابی کیفیت یادگیری در مدارس ایران، با استفاده از روش تحقیق مروری و کتابخانه ای انجام شده است. در این راستا، منابع علمی، مقالات و سیاست های مرتبط با ابزارهای دیجیتال، از پایگاه های اطلاعاتی داخلی و خارجی جمع آوری و تحلیل شدند. یافته های به دست آمده نشان داد که این ابزارها با انتقال از ارزیابی مبتنی بر حافظه به سمت سنجش مبتنی بر شایستگی، توانسته اند مهارت های تفکر انتقادی و خلاقیت دانش آموزان را به طور موثر سنجیده و کیفیت یادگیری را تا ۳۰ درصد افزایش دهند. علاوه بر این، ادغام ابعاد شناختی و عاطفی در فرآیند ارزیابی، از طریق پایش اضطراب و انگیزه دانش آموزان، به بهبود عملکرد تحصیلی و رشد شخصیتی آن ها کمک کرده است. با این حال، چالش هایی مانند ناهمگونی زیرساخت های فناوری اطلاعات ، کمبود آموزش معلمان برای تفسیر داده های پیچیده و نیاز به بومی سازی ابزارها بر اساس ارزش های فرهنگی ایران، پیاده سازی گسترده این فناوری ها را محدود می کند. در نهایت، این مطالعه تاکید می کند که برای تحقق اهداف سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، لازم است سیاست گذاران با سرمایه گذاری در زیرساخت های دیجیتال، ایجاد برنامه های آموزشی مداوم برای معلمان و توسعه نرم افزارهای متناسب با ارزش های اسلامی و ایرانی، اقدام کنند. این اقدامات، نه تنها به ارتقای عدالت آموزشی و کیفیت یادگیری کمک خواهد کرد، بلکه به تربیت نسلی متعهد، خلاق و متناسب با نیازهای جامعه مدرن ایران نیز خواهد انجامید‎.‎

کلیدواژه ها:

ابزارهای روانشناختی دیجیتال ، ارزیابی کیفیت یادگیری ، مدارس ایران ، سند تحول بنیادین ، شایستگی های آموزشی ، عدالت آموزشی