راهبردهای ارزشیابی کیفی-توصیفی همسو با ساحت های شش گانه تربیت و نقش آن در بازخورد موثر به معلم و دانش آموز

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 10

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS04_11882

تاریخ نمایه سازی: 17 بهمن 1404

چکیده مقاله:

ارزشیابی به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام های آموزشی، نقش تعیین کننده ای در جهت دهی به فرایند یاددهی–یادگیری و تحقق اهداف تربیتی ایفا می کند. در سال های اخیر، با تاکید اسناد بالادستی نظام آموزش وپرورش جمهوری اسلامی ایران، به ویژه سند تحول بنیادین، رویکرد تربیت تمام ساحتی و توجه به ساحت های شش گانه تربیت به عنوان هدف غایی تعلیم وتربیت مطرح شده است. تحقق این هدف، مستلزم بازنگری در شیوه های ارزشیابی و عبور از الگوهای سنتی نمره محور است؛ الگوهایی که عمدتا بر سنجش حافظه و نتایج کمی تاکید دارند و از توجه به ابعاد عمیق تر یادگیری و رشد تربیتی دانش آموزان بازمی مانند. در این میان، ارزشیابی کیفی–توصیفی به عنوان رویکردی نوین، ظرفیت بالایی برای همسویی با اهداف تربیتی و ساحت های شش گانه دارد. این نوع ارزشیابی با تمرکز بر فرایند یادگیری، مشاهده مستمر، ثبت شواهد عملکردی و ارائه بازخوردهای توصیفی، امکان بررسی رشد دانش آموز را در ابعاد علمی، اخلاقی، اجتماعی، عاطفی و شخصیتی فراهم می سازد. پژوهش حاضر با هدف تبیین راهبردهای ارزشیابی کیفی–توصیفی همسو با ساحت های شش گانه تربیت و بررسی نقش آن در ارائه بازخورد موثر به معلم و دانش آموز انجام شده است. روش پژوهش، از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل مبانی نظری، پژوهش های پیشین و اسناد رسمی آموزشی است. در این پژوهش، ضمن بررسی مفهوم و فلسفه ارزشیابی کیفی–توصیفی، جایگاه بازخورد آموزشی، نقش معلم و دانش آموز، ابزارها و روش های متناسب با هر یک از ساحت های تربیت مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که ارزشیابی کیفی–توصیفی، در صورت طراحی آگاهانه و اجرای صحیح، می تواند به ابزاری موثر برای تحقق تربیت تمام ساحتی تبدیل شود و با ارائه بازخوردهای هدفمند، به بهبود عملکرد آموزشی معلمان و ارتقای یادگیری معنادار دانش آموزان کمک کند. همچنین یافته ها حاکی از آن است که بازخورد توصیفی، به عنوان هسته مرکزی ارزشیابی کیفی–توصیفی، نقش مهمی در افزایش انگیزه، خودتنظیمی یادگیری و مشارکت فعال دانش آموزان ایفا می کند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت توانمندسازی معلمان، اصلاح نگرش نمره محور و فراهم سازی بسترهای اجرایی مناسب برای استقرار اثربخش ارزشیابی کیفی–توصیفی در راستای اهداف سند تحول بنیادین تاکید دارد.

نویسندگان

فاطمه جابری

کارشناس مدیریت دولتی دانشگاه آزاد رامهرمز

روفیا احمدی

فوق لیسانس روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی رامهرمز

ازیتا نژاد زنگنه

لیسانس علوم تجربی دانشگاه فرهنگیان اهواز