تحلیل عوامل موثر بر ارتقای اثربخشی آموزش نیروی انسانی در آموزش و پرورش

پژوهش حاضر با رویکرد مروری به بررسی ابعاد گوناگون آموزش نیروی انسانی در نظام آموزش و پرورش ایران و تحلیل عوامل موثر بر اثربخشی آن می پردازد. در شرایطی که نقش معلمان از انتقال دهنده ی دانش به تسهیل گر فرآیند یاددهی–یادگیری تغییر یافته، لزوم توانمندسازی حرفه ای آنان بیش از پیش احساس می شود. مرور مطالعات گذشته نشان می دهد که بخش قابل توجهی از دوره های آموزشی ضمن خدمت معلمان از نظر محتوایی و روش اجرا، فاقد اثربخشی مطلوب بوده و با نیازهای واقعی مخاطبان انطباق ندارد. ضعف در نیازسنجی، طراحی غیرکاربردی، بی توجهی به تفاوت های فردی و فقدان نظام ارزشیابی جامع از مهم ترین چالش های شناسایی شده در این حوزه است. نتایج نشان می دهد که آموزش های تعاملی، مشارکتی، مبتنی بر حل مسئله و استفاده هوشمندانه از فناوری های نوین، در صورت اجرای هدفمند، سبب ارتقای کیفیت تدریس، افزایش رضایت شغلی و انگیزش معلمان می گردد. همچنین حمایت مدیریتی، فرهنگ سازمانی یادگیرنده و پیوند آموزش با مسیر رشد حرفه ای از عوامل کلیدی در پایداری و اثربخشی آموزش ها محسوب می شوند. جمع بندی نهایی پژوهش نشان می دهد که اصلاح ساختار طراحی، اجرا و ارزیابی آموزش نیروی انسانی، شرط بنیادین برای ارتقای کیفیت آموزشی و تحقق اهداف توسعه انسانی در آموزش و پرورش است.

کلیدواژه ها:

آموزش نیروی انسانی ، اثربخشی آموزشی ، توانمندسازی معلمان ، آموزش ضمن خدمت