مقایسه اثربخشی روش های آموزشی سنتی و مدرن در نظام تعلیم و تربیت

در عصر تحولات پرشتاب آموزشی، نظام های تعلیم و تربیت با چالش انتخاب الگوهای بهینه تدریس مواجه هستند که بتوانند پاسخگوی نیازهای متنوع یادگیرندگان قرن بیست ویکم باشند. روش های تدریس کلاسیک با تکیه بر ساختارهای سلسله مراتبی، انتقال یک سویه دانش و تاکید بر محفوظات، برای دهه ها ستون فقرات نظام آموزشی را تشکیل داده اند. در مقابل، روش های نوین تدریس بر پایه ساختارهای دموکراتیک، تعامل دوسویه و پرورش مهارت های تفکر انتقادی استوار شده اند. اهمیت این موضوع از آنجا نشات می گیرد که انتخاب الگوی تدریس مناسب تاثیر مستقیمی بر کیفیت فرآیند یاددهی-یادگیری، انگیزش فراگیران و نامحدود بر اثربخشی نظام آموزشی دارد. مسئله اصلی این است که در بسیاری از موارد، گذار از روش های سنتی به رویکردهای نوین با چالش های عملی مواجه شده و معلمان به عنوان مجریان اصلی فرآیند آموزش، در مرکز این تحول قرار دارند. دیدگاه ها و تجربیات معلمان به عنوان عاملان آموزشی که مستقیما با پیامدهای هر دو روش درگیر هستند، می تواند نقش تعیین کننده ای در تبیین نقاط قوت و ضعف هر الگو و طراحی راهبردهای تلفیقی داشته باشد. این مقاله با هدف انجام بررسی تطبیقی میان روش های تدریس کلاسیک و نوین از منظر معلمان تدوین شده است تا با واکاوی علمی مزایا، محدودیت ها و چالش های هر دو رویکرد از دیدگاه کارشناسان آموزشی، زمینه ساز طراحی الگوهای بهینه تدریس گردد. شناسایی عوامل موثر در پذیرش یا مقاومت در برابر تغییر روش های تدریس و تحلیل تجربیات عملی معلمان در به کارگیری هر دو الگو به عنوان مساله محوری این پژوهش مورد توجه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس ، آموزش کلاسیک ، آموزش نوین ، دیدگاه معلمان ، بررسی تطبیقی