بررسی ارتباط راهبردهای تدریس معلمان با رضایت تحصیلی دانش آموزان کلاس درس

در نظام های آموزشی معاصر، کیفیت تعاملات آموزشی در کلاس درس به عنوان عاملی تعیین کننده در شکل گیری نگرش و انگیزش دانش آموزان محسوب می شود. در این میان، راهبردهای تدریس که معلمان به کار می گیرند، نقشی محوری در تجربه زیسته تحصیلی فراگیران ایفا می کند. اهمیت و ضرورت بررسی رابطه میان این راهبردها با رضایت تحصیلی دانش آموزان از آنجا ناشی می شود که رضایت تحصیلی تنها یک احساس خوشایند گذرا نیست، بلکه به عنوان یک شاخص کلیدی روان شناختی، با پیامدهای مهمی چون تداوم یادگیری، افزایش درگیری تحصیلی، کاهش افت تحصیلی و ارتقای سلامت روانی-اجتماعی دانش آموزان پیوند خورده است. با این حال، مسئله اصلی این است که علی رغم تاکید اسناد بالادستی بر لزوم ایجاد محیط های یادگیری پویا و جذاب، در عمل شاهد تنوع گسترده ای در کاربست راهبردهای تدریس توسط معلمان هستیم که لزوما همگی منجر به افزایش رضایت تحصیلی نمی شوند. برخی از رویکردهای سنتی معلم محور و مبتنی بر سخنرانی صرف، ممکن است به احساس یکنواختی، انفعال و در نهایت نارضایتی در میان دانش آموزان بینجامد. در مقابل، راهبردهای فعال و دانش آموزمحوری مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، آموزش مسئله محور و استفاده از بازی های آموزشی، این پتانسیل را دارند که با ایجاد حس کنجکاوی، خودکارآمدی، استقلال و ارتباط اجتماعی، رضایت تحصیلی را عمیقا تحت تاثیر قرار دهند. بنابراین، بیان مسئله مقاله حاضر بر شناخت ماهیت، جهت و شدت رابطه بین گونه های مختلف راهبردهای تدریس (از سنتی تا نوین) با ابعاد گوناگون رضایت تحصیلی دانش آموزان متمرکز است. این بررسی در پی پاسخ به این پرسش است که کدام مولفه های راهبردهای تدریس (مانند انعطاف پذیری، تعامل، ارتباط با زندگی واقعی، و توجه به تفاوت های فردی) بیشترین سهم را در پیش بینی و تبیین رضایت تحصیلی دانش آموزان دارد و چگونه می توان با بازاندیشی در فرآیندهای تربیت معلم و برنامه های توسعه حرفه ای، معلمان را به سوی به کارگیری راهبردهایی سوق داد که همزمان با تحقق اهداف یادگیری، تجربه ای رضایت بخش و معنادار از تحصیل را برای همه دانش آموزان رقم بزند.

کلیدواژه ها:

راهبردهای تدریس ، رضایت تحصیلی ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی ، تعامل کلاسی