واکاوی نقش برنامه های فوق برنامه فرهنگی در ارتقای بهزیستی روانی در محیط های آموزشی

در جهان پیچیده و پرچالش امروزی، نظام های آموزشی علاوه بر مسئولیت انتقال دانش، نقش بی بدیلی در تامین سلامت روانی و عاطفی دانش آموزان ایفا می کنند. شادکامی به عنوان یکی از مولفه های اساسی سلامت روان، نه تنها بر موفقیت تحصیلی فراگیران تاثیر مستقیم دارد، بلکه زمینه ساز شکل گیری شخصیت متعادل و شهروندانی سازنده در آینده خواهد بود. مدارس به عنوان محیطی که دانش آموزان بخش عمده ای از زمان خود را در آن سپری می کنند، می توانند با طراحی و اجرای برنامه های فرهنگی هدفمند، بستری مناسب برای ترویج شادکامی و نشاط فراهم آورند. اهمیت این موضوع از آنجا ناشی می شود که تحقیقات متعددی نشان داده اند محیط های آموزشی شاد و پرنشاط نه تنها بر کاهش استرس و اضطراب دانش آموزان موثرند، بلکه موجب افزایش خلاقیت، تقویت انگیزه یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی آنان می گردند. با این حال، در بسیاری از نظام های آموزشی، توجه به مقوله شادکامی و برنامه ریزی فرهنگی نظام مند برای ترویج آن، جایگاه مناسبی در اولویت های آموزشی ندارد. این غفلت می تواند به ایجاد محیط های آموزشی خشک و فاقد جذابیت بینجامد که بر سلامت روانی دانش آموزان تاثیر منفی بر جای می گذارد. بنابراین، مطالعه نقش برنامه های فرهنگی در ترویج شادکامی در مدارس به عنوان یک ضرورت پژوهشی مطرح می گردد. این مقاله با هدف تحلیل علمی تاثیر برنامه های فرهنگی مختلف بر شادکامی دانش آموزان و شناسایی موثرترین راهبردهای فرهنگی برای ایجاد محیط های آموزشی شاد و پرنشاط تدوین شده است. واکاوی چگونگی طراحی و اجرای برنامه های فرهنگی که بتوانند به صورت همزمان هم به اهداف آموزشی و هم به نیازهای عاطفی و روانی دانش آموزان پاسخ گویند، به عنوان مساله محوری این پژوهش مورد توجه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

برنامه های فرهنگی ، شادکامی ، محیط آموزشی ، سلامت روانی ، دانش آموزان