رابطه هوش چندگانه و یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان نظریه هوش چندگانه و فرآیند یادگیری دانش آموزان با رویکردی تحلیلی و نظری انجام شده است. در این راستا، ابتدا به نقد رویکردهای سنتی به هوش که صرفا بر هوش منطقی-ریاضی و زبانی تمرکز دارند، پرداخته شده و سپس ظرفیت های نظریه گاردنر در توصیف ابعاد مختلف توانمندی های ذهنی تشریح می گردد. بررسی ها نشان می دهد که هوش چندگانه به عنوان یک چارچوب جامع، می تواند تنوع نحوه پردازش اطلاعات در دانش آموزان را توجیه نماید و بستری برای شناخت تفاوت های فردی فراهم آورد. در ادامه، ارتباط میان هر یک از ابعاد هوش چندگانه و مکانیسم های یادگیری مورد واکاوی قرار گرفته است. نتایج این تحلیل حاکی از آن است که وقتی نظام آموزشی بر اساس ابعاد گوناگون هوش برنامه ریزی شود، دانش آموزان فرصت پیدا می کنند تا محتوا را از طریق کانال های ترجیحی ذهن خود دریافت و پردازش کنند. این امر مستلزم تغییر پارادایم از آموزش متمرکز بر معلم به آموزش متمرکز بر یادگیرنده و استفاده از روش های چندحسی است که تمامی استعدادها را درگیر می سازد. در نهایت، استدلال شده است که توجه به پروفایل هوشی دانش آموزان می تواند انگیزش درونی، خودکارآمدی و عمق یادگیری را به طور معن داری ارتقا دهد. مقاله حاضر با نقد نگاه تک بعدی به هوش، پیشنهاد می کند که بازطراحی محیط های یادگیری بر اساس اصول هوش چندگانه، نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشد، بلکه به پرورش خلاقیت و مهارت های حل مسئله در نسل آینده کمک شایانی می نماید.

کلیدواژه ها:

هوش چندگانه ، یادگیری ، تفاوت های فردی ، نظام آموزشی