رابطه بین دانش زبان مادری و یادگیری دستور زبان انگلیسی

یادگیری زبان دوم فرآیندی پیچیده و چندوجهی است که تحت تاثیر عوامل شناختی، زبانی و محیطی قرار دارد. در میان این عوامل، نقش دانش زبان مادری به عنوان یک زیرساخت بنیادین در ذهن زبان آموز، همواره مورد توجه نظریه پردازان و پژوهشگران حوزه زبان شناسی کاربردی بوده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی ماهیت رابطه بین ساختارهای دستوری زبان مادری و فرآیند درونی سازی دستور زبان انگلیسی می پردازد و تلاش می کند تا مکانیسم های انتقال مثبت و منفی را در چارچوب نظری تبیین نماید. با تاکید بر این نکته که زبان مادری تنها یک مانع نیست، بلکه می تواند به عنوان یک منبع شناختی عمل کند، پژوهش حاضر به واکاوی چگونگی تعامل سیستم های زبانی در ذهن زبان آموز ایرانی می پردازد. در این پژوهش، ابتدا مبانی نظری مربوط به نقش زبان مادری در یادگیری زبان دوم مورد بررسی قرار گرفته و سپس با تحلیل مفاهیم کلیدی نظرات زبان شناسان برجسته ایرانی، ابعاد مختلف این رابطه تشریح می شود. تحلیل ها نشان می دهند که آگاهی متا زبانی و دانش صریح دستوری در زبان مادری، می تواند فرآیند یادگیری دستور زبان انگلیسی را تسهیل کرده و منجر به درک عمیق تری از ساختارهای زبانی شود. همچنین، شباهت ها و تفاوت های بین زبانی در سطح دستوری، تعیین کننده میزان انتقال و دشواری های بالقوه در مسیر یادگیری هستند. در نهایت، این مقاله با جمع بندی یافته های نظری، به این نتیجه می رسد که رویکردهای آموزشی باید با پذیرش نقش محوری زبان مادری، به سمت روش هایی حرکت کنند که از این سرمایه شناختی بهره مند شوند. پیشنهادات ارائه شده در این مقاله بر لزوم بازنگری در شیوه های تدریس دستور زبان انگلیسی با تکیه بر مقایسه آگاهانه ساختارهای زبان مادری و زبان هدف تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

دانش زبان مادری ، یادگیری دستور زبان ، انتقال بین زبانی ، آموزش زبان انگلیسی