آموزش زبان با رویکرد انسانی، پیوند روانشناسی و علوم اجتماعی

آموزش زبان در دهه های اخیر دستخوش تحولات بنیادینی شده است که در آن کانون توجه از ساختارهای صرفا زبانی به سمت یادگیرنده به عنوان یک موجود اجتماعی و روانشناختی تغییر یافته است. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی به تبیین جایگاه رویکرد انسانی در آموزش زبان می پردازد و نشان می دهد که چگونه ادغام یافته های روانشناسی و علوم اجتماعی می تواند فرآیند یاددهی-یادگیری را از حالت مکانیکی به فرآیندی پویا، تعاملی و هویت ساز تبدیل کند. در این راستا، بررسی ابعاد مختلف شخصیت، انگیزش و تعاملات اجتماعی در کلاس درس، ضرورت بازنگری در روش های سنتی آموزش و اتخاذ رویکردهایی مبتنی بر درک عمیق انسان را آشکار می سازد. یافته های نظری این مطالعه حاکی از آن است که رویکرد انسانی با تاکید بر کرامت ذاتی یادگیرندگان و توجه به نیازهای روانی-اجتماعی آن ها، بستری را فراهم می آورد که در آن زبان نه تنها به عنوان یک ابزار ارتباطی، بلکه به عنوان وسیله ای برای رشد شخصی و اجتماعی شناخته می شود. این رویکرد با تکیه بر نظریه های یادگیری اجتماعی و شناختی، نقش معلم را از یک انتقال دهنده دانش به یک تسهیل گر و راهنمای فرآیند یادگیری تغییر می دهد و بر اهمیت فضای عاطفی و امن روانی در کلاس درس تاکید می ورزد. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که پیوند میان روانشناسی و علوم اجتماعی در آموزش زبان، منجر به شکل گیری مدلی جامع می شود که قادر است چالش های پیچیده یادگیری زبان در دنیای مدرن را مرتفع سازد. این مدل با در نظر گرفتن تنوع فرهنگی و تفاوت های فردی، راهکارهایی را برای ارتقای کارایی آموزشی و افزایش سطح انگیزه و مشارکت زبان آموزان ارائه می دهد که در نهایت به دستیابی به اهداف آموزشی پایدار و عمیق تر منجر می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان ، رویکرد انسانی ، روانشناسی تربیتی ، علوم اجتماعی ، تعاملات کلاسی