بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی و شدت اختلال وسواس فکری-عملی

این مرور سیستماتیک به بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی و شدت اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) می پردازد و شکاف های موجود در زمینه تفاوت های فرهنگی و مکانیسم های میانجی را تحلیل می کند. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل ارتباط بین سبک های دلبستگی ناامن (نگران و دورکش) و شدت علائم OCD، با تاکید بر نقش مکانیسم های تنظیم عاطفه و نادیده گرفتن عدم قطعیت، به همراه بررسی تفاوت های فرهنگی بود. برای جمع آوری داده ها، جستجوی سیستماتیک در پایگاه های داده PubMed، PsycINFO، Scopus و SID (بازه زمانی ۲۰۰۰–۲۰۲۳) انجام شد. از میان ۱۲۰ مطالعه اولیه، ۴۵ مطالعه با معیارهای ورود استفاده از مقیاس های معتبر مانند Y-BOCS و ECR، تمرکز بر شدت اختلال، و انتشار در مجلات معتبر مورد تحلیل قرار گرفت. تحلیل داده ها با روش تحلیل محتوایی و شناسایی الگوهای مشترک انجام شد. یافته ها نشان داد که سبک های دلبستگی ناامن با افزایش شدت علائم OCD مرتبط هستند (میانگین نمرات Y-BOCS: نگران = ۲۲.۴ ± ۴.۷، دورکش = ۲۴.۱ ± ۵.۲، )که ۳۵% از این ارتباط از طریق نارسایی در تنظیم عاطفه توضیح داده می شود. همچنین، ارتباط بین دلبستگی ناامن و شدت OCD در فرهنگ های شرقی (مانند ایران) قوی تر بود β = ۰.۵۲ (در مقابل β = ۰.۳۸ در مطالعات غربی) این یافته ها نشان می دهد که سبک های دلبستگی ناامن می توانند به عنوان پیش بینی کننده های قوی برای شدت OCD عمل کنند و فرهنگ نقش کلیدی در تقویت این رابطه دارد. نتایج این مطالعه پیشنهاد می کند که مداخلات درمانی باید از ترکیب روش های مبتنی بر دلبستگی (مانند درمان تنظیم عاطفه) با روش های سنتی مانند CBT استفاده کنند، به ویژه در جوامع فرهنگی متنوع. همچنین، نیاز به مطالعات طولی برای بررسی رابطه علی و تطبیق درمان ها با ویژگی های فرهنگی و جمعیتی (مانند جنسیت و سن) برجسته است.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، شدت اختلال وسواس فکری-عملی ، تنظیم عاطفه ، تفاوت های فرهنگی ، مرور سیستماتیک ، مقیاس Y-BOCS