بررسی نقش خانواده و مدرسه در پیشگیری از آسیب های اجتماعی نوجوانان

دوران نوجوانی به عنوان یکی از حساس ترین و پرچالش ترین مراحل رشد انسان، همواره در معرض انواع آسیب های اجتماعی نظیر اعتیاد، بزهکاری و انحرافات اخلاقی قرار دارد. با توجه به پیچیدگی های دنیای مدرن و افزایش تهدیدات فرهنگی، مسئله پیشگیری از این آسیب ها و شناسایی عوامل موثر بر آن، به دغدغه ای اساسی برای کارشناسان و مسوولان تبدیل شده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی و تبیین نقش دو نهاد بنیادین خانواده و مدرسه در ایمن سازی نوجوانان و مقابله با ناهنجاری های اجتماعی است. این مقاله با تکیه بر این فرض که خانواده و مدرسه می توانند به صورت هم افزا عمل کنند، به دنبال ارائه راهکارهایی برای کاهش آسیب پذیری نسل نوجوان است.روش تحقیق در این مطالعه به شیوه مروری و کتابخانه ای انجام شده است. داده های مورد نیاز با استفاده از بررسی منابع کتابخانه ای، مقالات علمی معتبر، پایان نامه ها و اسناد مرتبط گردآوری شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که خانواده با ایجاد محیطی امن، عاری از خشونت و مبتنی بر سبک فرزندپروری مقتدرانه، نقشی کلیدی در شکل گیری هویت و شخصیت نوجوان ایفا می کند. نظارت صحیح والدین، برقراری ارتباط موثر و توجه به نیازهای عاطفی، مهم ترین عوامل در پیشگیری از گرایش به گروه های بزهکار هستند. از سوی دیگر، مدرسه به عنوان کانون اجتماعی شدن، با آموزش مهارت های زندگی، تفکر نقاد و ارزش های دینی-مللی، و همچنین شناسایی به موقع دانش آموزان در معرض خطر، وظیفه ای خطیر بر عهده دارد. نتایج حاصله حاکی از آن است که همکاری و همسویی میان خانواده و مدرسه، و ایجاد یک شبکه حمایتی منسجم، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای موفقیت برنامه های پیشگیری است.

کلیدواژه ها:

خانواده ، مدرسه ، پیشگیری از آسیب های اجتماعی ، نوجوانان ، سبک فرزندپروری ، هم افزایی