تحلیل چالش ها و فرصت های آموزش فارسی به کودکان در محیط های دوزبانه

زبان، فراتر از یک ابزار ساده برای ارتباط، اصلی ترین مجرای انتقال فرهنگ، اندیشه و هویت تاریخی یک ملت به شمار می رود. در این میان، "آموزش زبان فارسی" به عنوان زبان رسمی و میانجی، در مناطق دوزبانه و یا برای کودکانی که در محیط های چندفرهنگی رشد می یابند، واجد حساسیت های ویژه ی روان شناختی و پداگوژیک است. دوزبانگی، اگرچه پدیده ای است که می تواند موجب غنای شناختی و انعطاف پذیری ذهنی یادگیرنده شود، اما در صورت فقدان رویکردهای آموزشی نظام مند، ممکن است منجر به بروز چالش هایی در مهارت های سوادآموزی و افت تحصیلی در سال های نخستین آموزش رسمی گردد.مواجهه با پدیده ی دوزبانگی در نظام آموزشی، نیازمند گذار از روش های سنتی یکسان نگر به سمت استراتژی های "آموزش فراگیر" و "زبان آموزی مبتنی بر بستر" است. در واقع، هدف از آموزش زبان فارسی به این گروه از یادگیرندگان، تنها انتقال قواعد دستوری نیست، بلکه ایجاد توازن میان زبان مادری و زبان معیار به گونه ای است که کودک بتواند بدون گسست عاطفی از محیط خانوادگی، به توانش زبانی لازم برای مشارکت فعال در حوزه های علمی و اجتماعی دست یابد.نوشتار حاضر با هدف تبیین پیچیدگی های فرآیند اکتساب زبان در بافتار دوزبانگی، به بررسی مولفه های اثرگذار بر یادگیری زبان فارسی در سنین کودکی می پردازد. در این راستا، تلاش می شود تا با تکیه بر یافته های زبان شناسی کاربردی و روان شناسی رشد، ضمن شناسایی موانع موجود، راهکارهایی علمی جهت تسهیل فرآیند زبان آموزی و تقویت پیوند های هویتی از طریق تسلط بر زبان ملی ارائه گردد.»

کلیدواژه ها:

دوزبانه ، معلم ، زبان رسمی ، تعلیم و تربیت