ارائه مدل علی روابط جهت گیری هدفی بر تحصیل گریزی با نقش واسطه ای خودکارامدی و درگیری تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر به منظور بررسی ارائه مدل علی روابط جهت گیری هدفی بر تحصیل گریزی با نقش واسطه ای خودکارامدی و درگیری تحصیلی دانش آموزان انجام شد . روش پژوهش ، توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری ، کلیه دانش آموزان دبیرستانی مقطع متوسطه شهر مرودشت که از بین آنها ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر دختر و ۱۵۰ نفر پسر) به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند ، ابزار مورد استفاده جهت اندازه گیری پرسشنامه جهت گیری هدفی الیوت و مک گریگور و همکاران (۲۰۰۱) ، پرسشنامه تحصیل گریزی خرمایی (۱۳۹۳)پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینگر و مورگان (۱۹۹۹) پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳ )می باشد . نتایج یافته ها نشان داد که جهت گیری هدفی بر درگیری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دارای اثرمستقیم و مثبت و بر تحصیل گریزی دارای اثرمستقیم و منفی است. درگیری تحصیلی بر خودکارآمدی تحصیلی دارای اثرمستقیم و مثبت است . اما خودکارآمدی تحصیلی بر تحصیل گریزی دارای اثرمستقیم و منفی است ، همچنین جهت گیری هدفی از طریق خودکارآمدی تحصیلی بر تحصیل گریزی دارای اثر غیرمستقیم و معنی داری است و از طریق درگیری تحصیلی بر خودکارآمدی تحصیلی دارای اثر غیرمستقیم و معنی داری است. درگیری تحصیلی نیز از طریق خودکارآمدی تحصیلی بر تحصیل گریزی دارای اثر غیرمستقیم و معنی داری است . با توجه به نتایج تحقیق و اهمیت جهت گیری هدفی و تاثیرگذاری آن بر خودکارامدی و درگیری تحصیلی دانش آموزان و کاهش تحصیل گریزی ، به مربیان و مشاوران مدارس توصیه می شود با برگزاری نشست ها و جلساتی، والدین و معلمان را از تاثیرپذیری شگرف جهت گیری هدفی دانش آموزان از این متغیر تاثیرگذار آگاه سازند.

کلیدواژه ها:

جهت گیری هدفی ، تحصیل گریزی ، خودکارامدی تحصیلی ، درگیری تحصیلی