اثر پیپرین بر ساختار و عملکرد پپسین با استفاده از تکنیک های مختلف اسپکتروفتومتری

پیپرین، اصلی ترین ماده شیمیایی گیاهی زیست فعال موجود در فلفل سیاه (Piper nigrum L.)، بومی هند، مدت هاست که در پزشکی و ادویه مورد استفاده قرار می گیرد. در این کار، از طیف سنجی جذب مرئی UV، طیف سنجی فلورسانس، مدل سازی مولکولی و داکینگ مولکولی برای بررسی برهمکنش بین پیپرین و پپسین استفاده شد. طبق داده های فلورسانس، پیپرین ظرفیت بالایی برای خاموش کردن فلورسانس ذاتی پپسین با استفاده از تکنیک خاموش سازی استاتیک نشان داد. تعداد جایگاه های اتصال و ثابت های اتصال تعیین شدند. طبق داده های طیف سنجی فلورسانس و داکینگ، به نظر می رسد برهمکنش پیپرین با پپسین در درجه اول توسط برهمکنش های وان در والس و نیروهای پیوند هیدروژنی هدایت می شود. ساختار ثانویه پپسین دستخوش تغییراتی شد و ریزمحیط های باقی مانده های اسید آمینه خاص، طبق نتایج مطالعات UV-Vis، طیف سنجی همزمان، فلورسانس توسط اتصال پیپرین تنظیم شدند. بر اساس تجزیه و تحلیل نتایج سنجش فعالیت پپسین، پیپرین فعالیت آنزیمی پپسین را در غلظت های مورد بررسی کاهش داد. اثرات مهاری و مکانیسم های برهمکنش پیپرین با پپسین در شرایط آزمایشگاهی (in vitro) در این مطالعه بررسی شد که نشان داد پیپرین ممکن است یک جزء احتمالی برای تاثیرگذاری بر ساختار و ویژگی های آنزیم های گوارشی باشد.

کلیدواژه ها:

پیپرین ، پپسین ، روش های طیف سنجی