تاثیر یک جلسه فعالیت بدنی حاد بر تمرکز و عملکرد شناختی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر مشهد

با توجه به چالش های تحصیلی فزاینده، شناسایی راهکارهای عملی برای بهبود کارکردهای شناختی دانش آموزان ضروری به نظر می رسد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر فوری یک جلسه فعالیت بدنی حاد بر سطح تمرکز و عملکرد شناختی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر مشهد انجام شد.روش شناسیاین مطالعه به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بر روی ۵۰ دانش آموز پسر پایه هشتم با میانگین سنی ۱۳/۵ سال و انحراف معیار ۰/۷ سال انجام گرفت. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای از بین مدارس متوسطه اول ناحیه ۳ آموزش و پرورش شهر مشهد انجام شد. دانش آموزان به صورت تصادفی در دو گروه ۲۵ نفری تجربی و کنترل قرار گرفتند. گروه تجربی یک جلسه فعالیت بدنی حاد شامل ۱۵ دقیقه فعالیت هوازی شامل دویدن درجا و پروانه زدن با شدت ۶۰ تا ۷۰ درصد حداکثر ضربان قلب پیش بینی شده را اجرا کرد. گروه کنترل در همین بازه زمانی در یک جلسه غیرفعال مطالعه کتاب درسی شرکت داشتند. ارزیابی عملکرد شناختی با استفاده از خرده مقیاس فراخنای ارقام وکسلر کودکان جهت حافظه کاری و آزمون عملکرد مداوم رایانه ای قبل و بلافاصله پس از مداخله انجام شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند.یافته هاپس از کنترل نمرات پیش آزمون، نتایج تحلیل کوواریانس نشان دهنده تفاوت معنادار بین دو گروه در پس آزمون بود (۰/۰۵ > p). گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در نمره فراخنای ارقام وکسلر (۰/۰۱ > p) و همچنین کاهش معناداری در خطای حذف و زمان واکنش در آزمون عملکرد مداوم (۰/۰۵ > p) نشان داد.نتیجه گیرییافته ها موید آن است که حتی یک جلسه کوتاه فعالیت بدنی هوازی با شدت متوسط می تواند به طور قابل توجهی حافظه کاری و توجه مستمر دانش آموزان پسر دوره راهنمایی را بهبود بخشد. گنجاندن فواصل کوتاه فعالیت بدنی هدفمند در برنامه روزانه مدارس می تواند به عنوان یک راهبرد ساده و موثر برای بهینه سازی شرایط شناختی دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی حاد ، عملکرد شناختی ، تمرکز ، دانش آموزان پسر ، مقطع متوسطه اول ، شهر مشهد