نقش واسطه گری انگیزش درونی در ارتباط بین خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی

عملکرد تحصیلی دانش آموزان تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل شناختی و انگیزشی قرار دارد. در میان این عوامل، خودکارآمدی (باور فرد به توانایی های خود برای انجام موفقیت آمیز وظایف) و انگیزش درونی (انجام فعالیت به دلیل علاقه ذاتی و لذت)، نقشی کلیدی ایفا می کنند. پژوهش حاضر به بررسی نقش واسطه گری انگیزش درونی در رابطه بین خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی می پردازد. نتایج نشان می دهد که خودکارآمدی به تنهایی پیش بین قوی ای برای موفقیت تحصیلی است، اما این تاثیر تا حد زیادی از طریق انگیزش درونی اعمال می شود. به عبارت دیگر، دانش آموزانی که خودکارآمدی بالایی دارند، بیشتر تمایل دارند تا وظایف درسی را با انگیزه درونی و علاقه انجام دهند و این انگیزه درونی است که منجر به تلاش بیشتر، پایداری در برابر مشکلات و در نهایت عملکرد تحصیلی برتر می شود. مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که انگیزش درونی به عنوان یک واسطه کامل یا جزئی عمل می کند و مسیر تاثیر باورهای توانمندسازی بر نتایج تحصیلی را تبیین می کند. بنابراین، برای بهبود عملکرد تحصیلی، صرفا تقویت مهارت ها کافی نیست، بلکه باید باورهای خودکارآمدی تقویت شود تا منجر به شکل گیری انگیزش درونی و تلاش مستمر دانش آموزان گردد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، انگیزش درونی ، عملکرد تحصیلی ، واسطه گری ، نظریه شناختی-اجتماعی ، انگیزش تحصیلی.