یادگیری فعال؛ عبور از آموزش یک سویه

این مقاله به بررسی ضرورت گذار از رویکردهای سنتی آموزش یک سویه و تبیین مزایای بنیادین یادگیری فعال در کلاس های درس می پردازد. آموزش یک سویه، که محوریت آن بر انتقال اطلاعات از سوی معلم و انفعال گیرنده دانش آموز (دانش آموز به مثابه ظرف خالی) استوار است، در برآورده ساختن نیازهای شناختی و مهارت های قرن بیست ویکم ناکام مانده است. تمرکز صرف بر حفظیات و بازتولید مطالب آموخته شده، توانایی دانش آموزان در تفکر نقادانه، حل مسئله، و یادگیری مستقل را به شدت محدود می سازد. در مقابل، یادگیری فعال، فرآیندی است که در آن دانش آموز نقش محوری و سازنده را در فرآیند کسب دانش ایفا می کند. این رویکرد بر مبنای نظریه های ساخت گرایی بنا شده و دانش آموز را نه مصرف کننده منفعل، بلکه کاوشگر و سازنده معنا می داند. در این ساختار، فعالیت هایی نظیر بحث، پژوهش، پروژه محوری، و به ویژه یادگیری مسئله محور جایگزین سخنرانی های طولانی می شوند. این مقاله نه تنها مبانی نظری این تحول را شرح می دهد، بلکه پیامدهای عمیق شناختی (مانند ژرفای درک)، عاطفی (افزایش انگیزه و خودکارآمدی) و اجتماعی (تقویت همکاری) این رویکرد را برای دانش آموزان تحلیل می کند و به بررسی چالش های اجرایی در این مسیر می پردازد. هدف نهایی، اثبات این نکته است که یادگیری فعال، راهبرد اصلی برای تربیت نسلی متفکر، کنجکاو و مجهز به مهارت های لازم برای مواجهه با پیچیدگی های دنیای معاصر است.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، مسئله محور ، دانش آموزان ، ساخت گرایی