/تاثیر تدریس هوشمند بر یاد گیری دانش آموزان در نظام آموزشی با نگاه تحلیلی/

ورود فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) به عرصه آموزش، پارادایم های سنتی یاددهی و یادگیری را با چالش ها و فرصت های نوینی روبرو کرده است. تدریس هوشمند به عنوان راهکاری برای گذار از حافظه محوری به سمت پژوهش محوری و یادگیری عمیق، در کانون توجه نظام های آموزشی پیشرو قرار گرفته است. هدف از این مقاله، بررسی تحلیلی تاثیر تدریس هوشمند بر فرآیند یادگیری دانش آموزان در نظام آموزشی ایران است. در این پژوهش تحلیلی، ضمن تبیین مبانی نظری مدارس هوشمند و مولفه های اساسی آن، به واکاوی چگونگی تاثیرگذاری ابزارهای دیجیتال، محتوای چندرسانه ای و روش های تدریس نوین بر انگیزش، پیشرفت تحصیلی و مهارت های فراشناختی دانش آموزان پرداخته شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که تدریس هوشمند تنها به معنای تجهیز سخت افزاری نیست، بلکه نیازمند تغییر در پداگوژی و نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر است. اگرچه شواهد نشان دهنده تاثیر مثبت بر سرعت و عمق یادگیری است، اما چالش هایی نظیر شکاف دیجیتالی، عدم آمادگی معلمان و ناسازگاری برنامه های درسی متمرکز با ماهیت منعطف آموزش هوشمند، همچنان به عنوان موانع جدی مطرح هستند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تدریس هوشمند ، یادگیری الکترونیکی ، نظام آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، مدارس هوشمند ، تعامل کلاسی.