واکاوی تجارب زیسته معلمان و والدین از شکاف ارتباطی دیجیتال و رابطه آن با سلامت روان دانش آموزان ابتدایی

هدف: عصر حاضر با نفوذ گسترده فناوری های دیجیتال، تعاملات تربیتی را دستخوش تحولی بنیادین کرده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجارب زیسته معلمان و والدین از شکاف ارتباطی دیجیتال و تحلیل رابطه این شکاف با سلامت روان دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد.روش شناسی: این مطالعه با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی (Phenomenology) تدوین شده است. جامعه مورد مطالعه شامل معلمان و والدین دانش آموزان ابتدایی بود که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، مورد مصاحبه های نیمه ساختاریافته قرار گرفتند. داده های حاصل با روش تحلیل درون مایه ای (Thematic Analysis) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت تا مضامین اصلی مرتبط با گسست دیجیتال استخراج شود.یافته ها: واکاوی تجارب مشارکت کنندگان نشان دهنده وجود یک «ناهمزمانی شناختی» بین بزرگسالان و کودکان در مواجهه با ابزارهای دیجیتال است. یافته ها در سه مقوله اصلی دسته بندی شدند: ۱) بیگانگی دیجیتال والدین/معلمان (فقدان سواد رسانه ای کافی)، ۲) تنهایی دیجیتال دانش آموز (جستجوی پناهگاه در فضای مجازی به دلیل عدم درک متقابل) و ۳) فرسایش اقتدار تربیتی. این تجارب نشان داد که شکاف مذکور به طور مستقیم با افزایش نشانه های اضطراب، کاهش تمرکز در کلاس درس و افت بهزیستی روان شناختی دانش آموزان در پیوند است.نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که سلامت روان دانش آموزان ابتدایی به شدت تحت تاثیر کیفیت «پل های ارتباطی دیجیتال» بین خانه و مدرسه است. کاهش این شکاف مستلزم گذار از نگاه سنتی «محدودکننده» به نگاه «همراهی همدلانه» و ارتقای سواد دیجیتال مربیان و اولیاء برای بازسازی پیوند عاطفی با نسل آلفا است.

کلیدواژه ها:

شکاف ارتباطی دیجیتال ، تجارب زیسته ، سلامت روان ، دانش آموزان ابتدایی ، پدیدارشناسی ، سواد رسانه ای