«بررسی نقش همکاری مدرسه و خانواده در پیشگیری از بروز رفتارهای پرخطر در نوجوانان»

نوجوانی دوره ای حساس و پیچیده است که در آن رشد روانی، اجتماعی و اخلاقی به شدت تحت تاثیر محیط های تربیتی قرار دارد. پژوهش حاضر به بررسی نقش همکاری مدرسه و خانواده در پیشگیری از رفتارهای پرخطر نوجوانان و ارتقای سلامت روان و مهارت های اخلاقی آنان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هماهنگی مستمر میان والدین و معلمان، ایجاد کانال های ارتباطی هدفمند، مشارکت فعال نوجوانان در فرآیندهای تربیتی و اجرای برنامه های پیشگیرانه مشترک، اثرگذاری چشمگیری بر کاهش رفتارهای پرخطر دارد. همچنین، طراحی مدل عملیاتی که شامل برنامه ریزی مشترک، آموزش مهارت های مقابله با هیجانات منفی، فعالیت های عملی برای تقویت مهارت های اخلاقی، پایش مستمر رفتارها و ارائه بازخورد حمایتی باشد، می تواند سلامت روان و توانمندی تصمیم گیری مسئولانه نوجوانان را بهبود بخشد. پژوهش بر اهمیت شناسایی مسیرهای خلاقانه برای افزایش مشارکت نوجوانان و ایجاد فرصت های واقعی برای بیان ایده ها و فعالیت های عملی تاکید می کند. نتایج حاصل از تحلیل منابع داخلی و خارجی، نشان می دهد که رویکرد یکپارچه خانواده و مدرسه نه تنها کاهش رفتارهای پرخطر را ممکن می سازد، بلکه زمینه رشد اخلاقی، مسئولیت پذیری و خودکنترلی نوجوانان را نیز فراهم می کند. این یافته ها می توانند به برنامه ریزی عملیاتی در مدارس ایران کمک کرده و چارچوبی کاربردی برای سیاست گذاری آموزشی و تربیتی ارائه دهند.