راهبردهای مدیریت کلاس درس بر پایه روان شناسی مثبت نگر و انگیزش درونی

مدیریت کلاس درس از ارکان اساسی اثربخشی آموزشی است. رویکردهای سنتی مبتنی بر کنترل بیرونی، اگرچه ممکن است در ایجاد نظم ظاهری موثر باشند، اغلب قادر به پرورش یادگیرندگان خودانگیخته و مسئول نیستند. این مقاله با هدف ارائه راهبردهای مدیریت کلاس بر پایه دو چارچوب نوین روان شناسی مثبت نگر و انگیزش درونی (با تاکید بر نظریه خودتعیین گری) نگاشته شده است. روان شناسی مثبت نگر بر تقویت هیجان های مثبت، فضیلت های منشی و روابط سازنده در کلاس درس تاکید دارد، در حالی که نظریه های انگیزش درونی، ارضای نیازهای روانشناختی خودمختاری، شایستگی و تعلق را شرط شکوفایی انگیزش درونی می دانند.ترکیب این دو دیدگاه، الگویی از مدیریت کلاس ارائه می دهد که در آن معلم به جای کنترل گر، نقش تسهیل گر و خالق محیطی امن و غنی را ایفا می کند. راهکارهای عملی این الگو در چهار محور ارائه شده اند: راهکارهای ایجاد روابط مثبت و احساس تعلق (مانند توجه فردی و بازخود توصیفی)، راهکارهای تقویت خودمختاری (مانند ارائه انتخاب های معنادار)، راهکارهای پرورش شایستگی (مانند طراحی چالش های بهینه و تمرکز بر فرآیند) و راهکارهای شناسایی نقاط قوت و هیجان های مثبت. استقرار این راهبردها می تواند به افزایش انگیزش درونی و بهزیستی تحصیلی دانش آموزان، ایجاد جو کلاسی مشارکت محور و کاهش مشکلات انضباطی، و افزایش رضایت شغلی معلمان بیانجامد.مبانی نظری این پژوهش بر این اصل استوار است که مدیریت کلاس موثر، مدیریتی است که به جای کنترل بیرونی، بر پرورش درونی اشتیاق به یادگیری و احساس مسئولیت نسبت به خود و جامعه کلاس متمرکز باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، کلاس ، مثبت نگر ، انگیزش درونی