اثربخشی آموزش عملی ریاضی بر عملکرد تحصیلی ، تعامل یادگیرندگان و خودمدیریتی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نهاوند

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر دست ورزی بر عملکرد تحصیلی ، تعامل یادگیرندگان و خودمدیریتی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نهاوند انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است این پژوهش نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون می باشند. جامعه آماری تحقیق، شامل دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نهاوند در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ است. نمونه این پژوهش شامل ۴۰ نفر از جامعه می باشد که از طریق نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای بدین صورت که در ابتدا ۲ مدرسه، از هر مدرسه ۱ کلاس و از هر کلاس ۲۰ نفر انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در گروه گواه (۲۰ نفر)و در گروه آزمایش (۲۰ نفر) قرار می گیرند. ابزار اندازه گیری سه پرسشنامه تعامل یادگیرندگان توسط جعفری (۱۳۹۳) ، پرسشنامه عملکرد تحصیلی میدلتن و میگلی (۱۹۹۷) و پرسشنامه یادگیری خود راهبر توسط فیشر و همکاران در سال (۲۰۰۱) بود.در تحلیل داده های تحقیق که توسط نرم افزار SPSS۲۵ انجام پذیرفت، ابتدا به بررسی توصیفی داده های تحقیق پرداخته شد و ضمن بررسی فرض نرمالیتی توزیع متغیرها از طریق آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، با استفاده از ازمون های تحلیل کواریانس یک و چندمتغیره به آزمون فرضیه ها تحقیق پرداخته شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که استفاده از آموزش مبتنی بر دست ورزی برای دانش آموزان به طور معناداری میزان عملکرد تحصیلی ، تعامل یادگیرندگان و خودمدیریتی تحصیلی در آنها را بهبود می بخشد و این تاثیرگذاری هم به صورت کلی و هم به صورت جزئی مورد تایید بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش یادگیری مبتنی بر دست ورزی ، عملکرد تحصیلی ، تعامل یادگیرندگان ، خودمدیریتی تحصیلی