بررسی اثربخشی مبتنی بر تدریس فعال بر شادکامی تحصیلی و علاقه به مدرسه در دانش آموزان ابتدایی شهر نهاوند

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مبتنی بر تدریس فعال بر افزایش شادکامی تحصیلی و علاقه به مدرسه دانش آموزان ابتدایی شهر نهاوند انجام گرفت. پژوهش از نظر ماهیت داده های جمع آوری شده، جزو مطالعات کمی، از حیث هدف، جزو مطالعات کاربردی و از نظر شیوه، یک مطالعه ی نیمه تجربی طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه دانش آموزان دانش آموزان ابتدایی شهر نهاوند در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودبه این منظور با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای در بین ۴۰ نفر از دانش آموزان ابتدایی اجرا شد که ۲۰ نفر از آنان به عنوان گروه کنترل و ۲۰ نفر دیگر گروه آزمایشی را تشکیل می دادندو از آن ها آزمون شادکامی تحصیلی و علاقه به مدرسه گرفته شد . ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه مقیاس شادکامی تحصیلی ریف: پرسشنامه استاندارد علاقه به مدرسه شافلی و همکاران ۲۰۰۲ و برنامه آموزشی تدریس فعال برگرفته از کتاب درمان متمرکز بر تدریس فعال گیلبرت(۲۰۱۰) بود. در نهایت نمرات استخراج شده از پرسشنامه ها در نرم افزار SPSS ۲۳ وارد شده و مورد تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج تحلیل نشان داد که اجرای این برنامه آموزشی به طور معناداری باعث افزایش شادکامی تحصیلی و علاقه به مدرسه دانش آموزان شد. لذا پیشنهاد می شود که با دعوت از روانشناسان و تشکیل کارگاه های آموزشی،به مبتنی بر تدریس فعال و تکنییک های افزایش علاقه به مدرسه پرداخت همچنین اطلاعات بیشتری در غالب بروشور، فیلم، مجله و... درباره تاثیرات آموزش مبتنی بر تدریس فعال بر علاقه به مدرسه ، جهت افزایش آگاهی معلمان، دانش آموزان، والدین و تولیدکنندگان، توزیع گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر تدریس فعال ، شادکامی تحصیلی ، علاقه به مدرسه تحصیلی