الگوی تدریس معکوس روشی نوین مبتنی بر بازآرایی زمان یادگیری دانش آموزان

هدف از این مقاله، تاملی بر نقش الگوی تدریس نوین مبتنی بر بازآرایی زمان یادگیری بر توانمندسازی خلاقیت و خودراهبری دانش آموزان است. روش یادگیری معکوس به عنوان یکی از جدیدترین الگوهای آموزش ترکیبی، با جابه جایی نقش های سنتی معلم و فراگیر، زمینه ای برای افزایش خودیادگیری، تعامل و خلاقیت فراهم می سازد. در این پژوهش مروری، با بهره گیری از مطالعات انجام شده در بازه زمانی ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳، منابع علمی داخلی و خارجی مرتبط با یادگیری معکوس، خلاقیت و خودراهبری تحلیل و طبقه بندی گردید. نتایج بررسی ها نشان داد که بهره گیری از الگوی معکوس در آموزش، موجب ارتقای انگیزش درونی، افزایش مسئولیت پذیری یادگیرندگان در فرایند یادگیری، تقویت توانایی خودنظم دهی و رشد خلاقیت در کلاس های درسی می شود. همچنین مشخص گردید که اجرای موفق یادگیری معکوس نیازمند آمادگی فناوری، آموزش معلمان و تدوین محتواهای تعاملی و سازگار با نیازهای دانش آموزان است. در نتیجه، رویکرد آموزش معکوس با فراهم کردن فرصت یادگیری فعال، انعطاف پذیر و دانش آموزمحور، می تواند به عنوان الگوی موثر در نظام آموزشی برای تقویت مهارت های خودراهبری و پرورش خلاقیت مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، خلاقیت ، یادگیری خودراهبر ، راهبردهای آموزشی ، نوآوری آموزشی.