نقش نظام آموزش و پرورش در مدیریت همگرایی فرهنگی

جهانی شدن در حیطه ی فرهنگ را می توان مانند سکه ی دورویی دانست که اگرچه یک روی آن تاکید بر عناصر فرهنگی مشترک بشری تحت عنوان مذهب، انسانیت و بشریت است اما روی دیگر آن، ناهمگنی، تنوع، کثرت گرایی و به رسمیت شناختن تنوع فرهنگی در جهان است. لذا هدف پژوهش حاضر تبیین جهانی شدن و جایگاه نظام تعلیم و تربیت در پایداری فرهنگی است. روش پژوهش اسنادکاوی است. یافته ها بیان گر آن است که جهانی شدن پدیده ای همه جانبه است که فرهنگ کشورها را هدف قرار داده است. نظام تعلیم و تربیت با تاثیرگذاری بر مولفه های جهانی شدن، می تواند پایداری فرهنگی را تحقق بخشد. نتایج نشان می دهد که نظام تعلیم و تربیت بر اساس مبانی سند تحول بنیادین و دیگر اسناد، قابلیت تاثیرگذاری بر مولفه های جهانی شدن را دارد و توانایی اشاعه فرهنگ اسلامی- ایرانی را دارد.

کلیدواژه ها:

جهانی شدن ، نظام تعلیم و تربیت ، پایداری فرهنگی