هوش مصنوعی به مثابه عامل تحول در سیاست ها و روش های آموزشی

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر، به ویژه گسترش هوش مصنوعی، چشم انداز آموزش را با دگرگونی های بنیادین مواجه ساخته است. هوش مصنوعی دیگر صرفا یک ابزار فناورانه نیست، بلکه به مثابه عاملی تحول آفرین، در حال بازتعریف سیاست های آموزشی، روش های تدریس، شیوه های ارزشیابی و حتی اهداف یادگیری در نظام های آموزشی معاصر است. این مقاله مروری با رویکردی تحلیلی می کوشد نقش هوش مصنوعی را به عنوان محرک اصلی تغییر در سیاست گذاری های آموزشی و تحول در روش های یاددهی–یادگیری بررسی کند. در این چارچوب، ابتدا به تبیین جایگاه هوش مصنوعی در تحولات کلان آموزشی پرداخته می شود و سپس پیامدهای آن بر سیاست گذاری آموزشی، از جمله تصمیم گیری مبتنی بر داده، شخصی سازی مسیرهای یادگیری، عدالت آموزشی و بهبود کیفیت آموزش مورد تحلیل قرار می گیرد. در ادامه، تاثیر هوش مصنوعی بر روش های آموزشی، از قبیل یادگیری تطبیقی، آموزش هوشمند، بازخورد آنی و تحول نقش معلم از انتقال دهنده دانش به طراح و تسهیل گر یادگیری، به صورت مفهومی بررسی می شود. یافته های این مطالعه نشان می دهد که بهره گیری آگاهانه و هدفمند از هوش مصنوعی می تواند به ارتقای کارآمدی نظام آموزشی، افزایش اثربخشی فرآیند یادگیری و هم سویی آموزش با نیازهای متغیر جامعه دانش بنیان منجر شود، هرچند تحقق این اهداف مستلزم توجه هم زمان به ملاحظات اخلاقی، سیاستی و تربیتی است. در پایان، مقاله بر ضرورت تدوین سیاست های آموزشی هوشمند و توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان برای استفاده موثر از ظرفیت های هوش مصنوعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تحول آموزشی ، سیاست گذاری آموزشی ، روش های تدریس ، آموزش هوشمند