اهمیت تقویت هوش هیجانی در دانش آموزان دوره ابتدایی

مقدمه و هدف: هوش هیجانی (EQ)، شامل توانایی درک، مدیریت و استفاده موثر از عواطف، به عنوان یک عامل تعیین کننده در موفقیت فردی و اجتماعی شناخته می شود. هدف از این مطالعه، تبیین اهمیت حیاتی و بررسی مبانی نظری تقویت مهارت های هوش هیجانی در دانش آموزان دوره ابتدایی (۶ تا ۱۲ سال) است، دوره ای که سنگ بنای رشد شخصیتی و مهارت های مقابله ای کودکان محسوب می شود.مبانی نظری: این پژوهش بر مبنای نظریه هوش های چندگانه گاردنر (هوش درون فردی و بین فردی)، مدل توانایی سالووی و مایر (ادراک، تسهیل، درک و مدیریت هیجان ها) و مدل شایستگی گلمن (خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی) استوار است. این مبانی نشان می دهند که EQ یک مجموعه مهارت قابل آموزش است که باید هم زمان با جهش های شناختی دوره ابتدایی (مرحله عملیات عینی پیاژه) پرورش یابد.یافته ها: یافته های تحقیقاتی نشان می دهند که اجرای برنامه های آموزش هوش هیجانی، تاثیر معنادار آماری و عملی بر عملکرد دانش آموزان دارد. این مداخلات منجر به بهبود قابل توجهی در مولفه های خودتنظیمی هیجانی (کاهش پرخاشگری و کنترل بهتر خشم) و همدلی شده است. همچنین، افزایش EQ به طور غیرمستقیم، با کاهش اضطراب و استرس، بهبود تمرکز و ارتقاء مهارت های حل تعارض، زمینه ساز موفقیت تحصیلی و اجتماعی بیشتر در محیط مدرسه است.نتیجه گیری: تقویت هوش هیجانی در دوره ابتدایی، یک استراتژی آموزشی پیشگیرانه و توسعه ای است که نه تنها به دانش آموزان ابزارهای لازم برای مدیریت هیجان ها و افزایش تاب آوری را می آموزد، بلکه کیفیت روابط اجتماعی و سلامت روان آن ها را تضمین می کند. ضروری است که هوش هیجانی به عنوان یک مولفه جدایی ناپذیر در برنامه درسی دوره ابتدایی گنجانده شود تا نسلی با شایستگی های هیجانی بالا برای مواجهه با چالش های آینده تربیت شوند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، دوره ابتدایی ، خودتنظیمی هیجانی ، همدلی ، مهارت های اجتماعی ، رشد کودک.