تحلیل تاثیر رویکردهای یادگیری مبتنی بر پروژه بر رشد شناختی، خودراهبری و درونی سازی مفاهیم آموزشی

یادگیری مبتنی بر پروژه به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، تاکید بر مشارکت فعال یادگیرندگان، حل مسائل واقعی و کاربرد دانش در محیط های عملی دارد. این رویکرد با هدف ارتقای یادگیری عمیق، رشد شناختی، توسعه مهارت های خودراهبری و درونی سازی مفاهیم آموزشی طراحی شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تاثیر یادگیری مبتنی بر پروژه بر رشد شناختی، خودراهبری و درونی سازی مفاهیم آموزشی انجام شد. اهمیت این موضوع از آنجا ناشی می شود که روش های سنتی آموزش، اغلب تنها به انتقال سطحی دانش و بازتولید اطلاعات می پردازند و توانایی حل مسئله، تفکر انتقادی و یادگیری مستقل را در فراگیران به میزان کافی توسعه نمی دهند.مبانی نظری پژوهش شامل نظریه های سازنده گرایی شناختی و اجتماعی، یادگیری فعال، انگیزش در یادگیری، خودراهبری و درونی سازی مفاهیم آموزشی است. این نظریه ها نشان می دهند که یادگیری زمانی عمیق و پایدار خواهد بود که فراگیران در فرایند ساخت دانش مشارکت فعال داشته باشند و دانش خود را در بستر مسائل واقعی تجربه کنند. یادگیری مبتنی بر پروژه با ایجاد فرصت های تعامل گروهی، بازاندیشی، تجربه عملی و بازخورد مستمر، زمینه مناسبی برای توسعه مهارت های شناختی سطح بالا، تقویت خودراهبری و تثبیت مفاهیم فراهم می آورد.بر اساس مرور ادبیات و یافته های پژوهشی، مشخص شد که یادگیری مبتنی بر پروژه موجب افزایش توانایی تحلیل، ترکیب و ارزیابی اطلاعات، ارتقای مهارت های تصمیم گیری مستقل، افزایش انگیزش درونی و درونی سازی مفاهیم آموزشی می شود. این رویکرد، یادگیرندگان را قادر می سازد تا دانش و مهارت های خود را در موقعیت های واقعی به کار گیرند و یادگیری مادام العمر را تجربه کنند.نتایج این پژوهش نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر پروژه نه تنها توانایی یادگیرندگان را در حوزه های شناختی و فراشناختی افزایش می دهد، بلکه باعث شکل گیری یادگیری معنا دار و پایدار می شود و نقش مهمی در ارتقای کیفیت فرایندهای یاددهی–یادگیری دارد. بنابراین، بهره گیری از این رویکرد برای برنامه ریزان آموزشی، معلمان و پژوهشگران ضرورت دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر پروژه ، رشد شناختی ، خودراهبری ، درونی سازی مفاهیم آموزشی ، یادگیری فعال