مروری بر راهکارهای عملی برای آموزش مفهوم مسئولیت پذیری به دانش آموزان دوره اول ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی و تدوین راهکارهای جامع برای تقویت مسئولیت پذیری در دانش آموزان دوره ابتدایی با تاکید بر رویکردهای نوین آموزشی و مشارکت نظام مند نهادهای مرتبط انجام شده است. ساختار مقاله بر یک رویکرد سیستمی استوار است که فرهنگ کلاسی، تکنیک های تدریس، و نقش والدین را در بر می گیرد.یافته ها نشان می دهد که ایجاد محیط کلاس مبتنی بر مالکیت جمعی و قوانین شفاف، زیربنای لازم برای هرگونه مداخله آموزشی را فراهم می آورد (شفیعی، ۱۴۰۰). در مرحله بعد، استفاده از تکنیک های آموزش مستقیم و تعاملی مانند تجزیه وظایف (Task Analysis) و پرسشگری سقراطی، به درونی سازی مهارت های رفتاری کمک شایانی می کند، به ویژه زمانی که رویکردهای انضباطی سنتی جای خود را به نظارت سازنده می دهند (قیاسی و همکاران، ۱۴۰۰؛ حجتی و همکاران، ۱۴۰۲).بررسی ها همچنین به اهمیت ارزیابی های مستمر و چندوجهی (مشاهده رفتار و خودسنجی) برای سنجش میزان موفقیت مداخلات اشاره دارد؛ زیرا صرفا مشاهده رفتار در محیط کنترل شده کافی نیست (زارعی، ۱۴۰۱). در نهایت، این پژوهش بر این نکته تاکید دارد که مشارکت آگاهانه و مستمر والدین، رکن تثبیت کننده مسئولیت پذیری در خارج از محیط مدرسه است و اجرای راهکارها نیازمند هماهنگی کامل بین خانه و مدرسه است (کمالی، ۱۳۹۷؛ رئیسی خیرآبادی و همکاران، ۱۴۰۲).نتیجه گیری کلی این است که آموزش مسئولیت پذیری، نیازمند یک برنامه مدون، سیستمی و با ثبات است که در آن، مدرسه و خانواده در یک مسیر واحد حرکت کنند تا زمینه پرورش شهروندانی متعهد فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت پذیری ، دوره ابتدایی ، راهکارهای عملی ، مدرسه