استفاده از روش های یادگیری معکوس در برنامه ریزی آموزشی

یادگیری معکوس به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، در سال های اخیر توجه پژوهشگران حوزه برنامه ریزی درسی و آموزشی را به خود جلب کرده است. هدف این مقاله مروری، تحلیل مفهومی یادگیری معکوس و تبیین جایگاه آن در برنامه ریزی آموزشی بر اساس ادبیات پژوهش داخلی است. روش پژوهش از نوع مروری تحلیلی بوده و با بررسی نظام مند منابع فارسی معتبر، مولفه های اصلی یادگیری معکوس استخراج و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که یادگیری معکوس با جابه جایی فعالیت های انتقال محتوا به خارج از کلاس، زمینه تعامل فعال، ارزشیابی تکوینی، خودتنظیمی یادگیرنده و انعطاف پذیری آموزشی را فراهم می سازد. نتایج حاکی از آن است که موفقیت این رویکرد مستلزم بازتعریف نقش معلم، طراحی هدفمند فعالیت های یادگیری و فراهم سازی زیرساخت های فناورانه مناسب است. این مقاله نشان می دهد که یادگیری معکوس می تواند به عنوان چارچوبی اثربخش در برنامه ریزی آموزشی، به ارتقای کیفیت یادگیری و پویایی نظام آموزشی کمک کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، برنامه ریزی آموزشی ، یادگیرنده محوری ، ارزشیابی تکوینی ، خودتنظیمی یادگیری