مروری بر اثر ترکیبی سامانه حضور غیاب هوشمند، سیاست تعادل کار زندگی و سلامت روان کارکنان در کاهش هزینه های غیبت شهرداری

غیبت کارکنان یکی از چالش های اساسی در مدیریت منابع انسانی شهرداری ها به شمار می رود که پیامدهای اقتصادی، سازمانی و اجتماعی قابل توجهی به همراه دارد. افزایش هزینه های مستقیم و غیرمستقیم ناشی از غیبت، کاهش بهره وری، اختلال در ارائه خدمات شهری و تضعیف اعتماد عمومی، ضرورت توجه به رویکردهای نوین و چندبعدی برای مدیریت این پدیده را برجسته می سازد. در سال های اخیر، مطالعات متعددی بر نقش فناوری های نوین مدیریتی، سیاست های حمایتی منابع انسانی و عوامل روان شناختی کارکنان در کاهش غیبت شغلی تاکید کرده اند.هدف این مقاله، ارائه یک مرور نظام مند و تحلیلی بر ادبیات داخلی و خارجی پیرامون اثر ترکیبی سامانه های حضور و غیاب هوشمند، سیاست های تعادل کار–زندگی و سلامت روان کارکنان در کاهش هزینه های غیبت در شهرداری ها است. این پژوهش با رویکرد مروری و بدون استفاده از تحلیل های آماری، به بررسی مفاهیم نظری، چارچوب های مفهومی و نتایج مطالعات پیشین در حوزه مدیریت شهری و منابع انسانی می پردازد.یافته های مرور ادبیات نشان می دهد که سامانه های حضور و غیاب هوشمند، از طریق افزایش شفافیت، انضباط اداری و کاهش تخلفات زمانی، نقش مهمی در مدیریت غیبت کارکنان ایفا می کنند. از سوی دیگر، سیاست های تعادل کار–زندگی با کاهش تعارض نقش های شغلی و خانوادگی، به بهبود رضایت شغلی و تعهد سازمانی منجر می شوند. همچنین سلامت روان کارکنان به عنوان یک متغیر کلیدی، رابطه ای معنادار با میزان غیبت، فرسودگی شغلی و بهره وری نیروی انسانی دارد.در نهایت، این مقاله با تلفیق یافته های مطالعات پیشین، بر ضرورت اتخاذ یک رویکرد یکپارچه و هم افزا در مدیریت شهرداری ها تاکید کرده و پیامدهای مدیریتی و پیشنهادهایی برای سیاست گذاران و مدیران شهری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سامانه حضور و غیاب هوشمند ، تعادل کار–زندگی ، سلامت روان کارکنان ، غیبت شغلی ، مدیریت شهری