یادگیری بازی محور در دوره ابتدایی: چشم انداز آموزش کودک محور در آموزش و پرورش

یادگیری بازی محور به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای آموزشی در دوره ابتدایی، با بهره گیری از ویژگی های طبیعی کودکان از جمله کنجکاوی، تحرک، تعامل اجتماعی و علاقه به بازی فرصتی فراهم می آورد تا آموزش در فضایی شاد، پویا و معنادار صورت گیرد. این مقاله با هدف بررسی ابعاد نظری و عملی یادگیری بازی محور، به تحلیل نقش بازی در ارتقاء کیفیت آموزش، رشد شناختی، اجتماعی و هیجانی دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد.در بخش نظری، مقاله به تبیین مبانی روان شناختی و تربیتی این رویکرد پرداخته و نظریه هایی چون سازنده گرایی، منطقه مجاور رشد ویگوتسکی و هوش های چندگانه گاردنر را به عنوان پشتوانه های علمی آن معرفی می کند. در بخش عملی، نمونه هایی از کاربرد بازی در دروس مختلف مانند ریاضی، فارسی، علوم و مطالعات اجتماعی ارائه شده است که نشان می دهد چگونه می توان مفاهیم درسی را از طریق بازی های هدفمند و ساختارمند آموزش داد.یافته های پژوهشی و تجربی نشان می دهند که یادگیری بازی محور موجب افزایش انگیزه درونی، مشارکت فعال، بهبود عملکرد تحصیلی، تقویت مهارت های ارتباطی و کاهش اضطراب آموزشی در دانش آموزان می شود. با این حال، اجرای این رویکرد با چالش هایی مانند کمبود منابع، فقدان آموزش تخصصی برای معلمان و نگرش های سنتی مواجه است. مقاله در پایان، راهکارهایی برای توانمندسازی معلمان، طراحی بسته های آموزشی بازی محور، استفاده از فناوری های نوین و اصلاح ساختارهای آموزشی پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری بازی محور ، آموزش ابتدایی ، رشد شناختی ، مشارکت فعال ، طراحی آموزشی