تحلیل تطبیقی روش های ارزیابی سنتی و نوین و تاثیر آن ها بر یادگیری دانش آموزان

ارزیابی تحصیلی یکی از ارکان کلیدی نظام آموزشی است که می تواند بهبود یادگیری، انگیزش و پیشرفت دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. روش های سنتی ارزیابی معمولا بر آزمون های کتبی و شفاهی مبتنی هستند و تمرکز آن ها بر سنجش دانش نظری است، در حالی که روش های نوین ارزیابی با رویکرد مهارت محور، عملکردی و مبتنی بر بازخورد، امکان سنجش توانمندی های عملی، تفکر انتقادی و یادگیری فعال را فراهم می کنند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه روش های ارزیابی سنتی و نوین در مدارس و تحلیل اثرات آن ها بر یادگیری دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با استفاده از مطالعه اسنادی، پرسشنامه معلمان و دانش آموزان، و تحلیل نمونه های امتحانی، مزایا، معایب و محدودیت های هر روش مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که روش های نوین ارزیابی، با افزایش انگیزش، مشارکت فعال و بهبود مهارت های عملی، عملکرد تحصیلی دانش آموزان را ارتقا می دهند، در حالی که روش های سنتی همچنان نقش مهمی در سنجش دانش پایه و آمادگی آزمون های رسمی دارند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی سنتی ، ارزیابی نوین ، یادگیری فعال ، عملکرد تحصیلی ، بازخورد آموزشی ، روش های سنجش دانش آموزان