نقش خودارزیابی (Self-assessment) دانش آموزان در افزایش مسئولیت پذیری آن ها

خودارزیابی به عنوان فرآیندی نظام مند که در آن دانش آموزان عملکرد، پیشرفت و یادگیری خود را بر اساس معیارهای مشخص مورد بررسی و قضاوت قرار می دهند، نقشی محوری در افزایش مسئولیت پذیری آنان ایفا می کند. این مقاله با روش تحقیق کتابخانه ای و مرور نظام مند مطالعات پیشین، به بررسی تاثیر خودارزیابی بر افزایش حس مسئولیت پذیری دانش آموزان در قبال فرآیند یادگیری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که خودارزیابی از طریق مکانیسم هایی همچون افزایش خودآگاهی و فراشناخت، تقویت احساس مالکیت بر یادگیری، پرورش قضاوت مستقل، و ایجاد انگیزه درونی، به دانش آموزان کمک می کند تا به طور فعال در ارزیابی نقاط قوت و ضعف خود مشارکت کرده و برای بهبود عملکردشان هدف گذاری و برنامه ریزی نمایند. این فرآیند به تدریج سبب می شود دانش آموزان مسئولیت رشد تحصیلی و شخصی خود را بپذیرند، تصمیم های آگاهانه تری بگیرند و از حالت انفعال خارج شده به یادگیرندگانی مستقل و خودراهبر تبدیل شوند. همچنین، چالش هایی مانند نیاز به آموزش مهارت های خودارزیابی، ایجاد محیط کلاسی حمایتی و ارائه بازخوردهای سازنده مورد بحث قرار می گیرد. در نتیجه، ادغام موثر خودارزیابی در روش های آموزشی، نه تنها یک استراتژی ارزشیابی، بلکه یک ابزار توانمندساز برای پرورش دانش آموزانی مسئول، متعهد و آماده برای یادگیری مادام العمر است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: خودارزیابی ، مسئولیت پذیری ، دانش آموز ، فراشناخت ، یادگیری خودراهبر ، ارزشیابی تکوینی.