نقش معلم در حمایت از دانش آموزان دیرآموز در کلاس های ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی نقش معلم در حمایت از دانش آموزان دیرآموز در مدارس ابتدایی شهرستان اسلام آبادغرب در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بود و جامعه آماری شامل تمامی معلمان و دانش آموزان دیرآموز مدارس ابتدایی شهرستان بود. نمونه شامل ۱۵۰ معلم و ۳۰۰ دانش آموز دیرآموز در ۱۰ مدرسه منتخب با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و مشاهده کلاس بود. داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های همبستگی و رگرسیون تحلیل شدند و داده های کیفی با روش تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که حمایت آموزشی، عاطفی و روانی معلم تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد تحصیلی و انگیزه دانش آموزان دیرآموز دارد و استفاده از روش های تدریس چندحسی، بازخورد مستمر و محیط کلاس مثبت نقش موثری در یادگیری آنان دارد. همچنین، محدودیت تعامل معلم با والدین و حجم بالای دانش آموزان در کلاس به عنوان مهم ترین چالش ها شناسایی شد. بر اساس نتایج، ارائه آموزش ضمن خدمت به معلمان، کاهش تعداد دانش آموزان در کلاس، افزایش همکاری با والدین و استفاده از ابزارهای کمک آموزشی چندحسی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

معلم ، دانش آموز دیرآموز ، حمایت آموزشی ، مدارس ابتدایی ، انگیزه یادگیری