نقش آموزش مثبت نگر در بهبود رفتارهای کلاس

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش مثبت نگر در بهبود رفتارهای کلاسی دانش آموزان مدارس متوسطه شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه شهر کرمانشاه بود که نمونه ای از آنان به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه آموزش مثبت نگر و پرسشنامه رفتارهای کلاسی بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی، شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون، مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد بین آموزش مثبت نگر و بهبود رفتارهای کلاسی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که مولفه های آموزش مثبت نگر، به ویژه روابط مثبت، هیجان های مثبت و امید، توان پیش بینی معناداری برای بهبود رفتارهای کلاسی دارند. بر اساس نتایج به دست آمده می توان نتیجه گرفت که به کارگیری رویکرد آموزش مثبت نگر در مدارس متوسطه می تواند به کاهش رفتارهای نامطلوب، افزایش رفتارهای مطلوب و بهبود جو روانی کلاس منجر شود. ازاین رو، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی مبتنی بر آموزش مثبت نگر به صورت نظام مند در مدارس اجرا گردد و معلمان در این زمینه آموزش های لازم را دریافت کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت نگر ، رفتارهای کلاسی ، روان شناسی مثبت گرا