هوشمندسازی تجربه یادگیری در دوره ابتدایی؛ بازتعریف نقش معلم در پرورش فهم، انگیزه و تعامل دانش آموزان با بهره گیری از هوش مصنوعی

هوش مصنوعی به عنوان یک فناوری تحول آفرین در حال دگرگونی ساختارها و روش های سنتی آموزش است. این مقاله با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای تحلیل تاثیر به کارگیری هوش مصنوعی در فرآیند تدریس معلمان و نقش آن در تحول روش های آموزشی نگاشته شده است. بر اساس تحلیل منابع، کاربست هوش مصنوعی در حوزه آموزش معلمان را می توان در چهار نقش کلیدی «هوش مصنوعی به عنوان موضوع آموزشی»، «هوش مصنوعی در طراحی آموزشی»، «هوش مصنوعی به عنوان پشتیبان یادگیرنده» و «هوش مصنوعی به عنوان ابزار ارزشیابی و سنجش» مفهوم سازی کرد. این فناوری با امکان سازی برای شخصی سازی یادگیری، تولید محتوای هوشمند، تحلیل داده های آموزشی و خودکارسازی وظایف اداری (مانند طراحی آزمون و نمره دهی)، ظرفیت افزایش کیفیت تدریس و آزادسازی وقت معلم برای تمرکز بر تعامل عمیق تر با دانش آموزان را فراهم می آورد. یکپارچه سازی موثر آن با چالش های عمده ای از جمله نگرانی های اخلاقی و حریم خصوصی، وجود سوگیری در الگوریتم ها، خطر کاهش تعاملات انسانی، هزینه های بالای اجرا و مسائل مرتبط با سوءرفتار علمی همراه است . این مقاله استدلال می کند که گذار از کاربرد جزئی به تحول جامع آموزشی، مستلزم حرکت معلمان از نقش سنتی انتقال دهنده دانش به نقش طراح، مربی و تسهیل گر فرآیندهای یادگیری عمیق و تفکر انتقادی است. موفقیت در این گذار، منوط به توسعه حرفه ای هدفمند معلمان، تدوین سیاست های شفاف اخلاقی و پشتیبانی نهادی است. چارچوب پیشنهادی این مقاله می تواند به عنوان نقشه راهی برای محققان، سیاست گذاران و مربیان در جهت بهره گیری حداکثری از قابلیت های هوش مصنوعی و کاهش ریسک های آن در مسیر تحول آموزشی عمل کند.واژگان کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش، تحول روش های تدریس، توسعه حرفه ای معلمان، چارچوب مفهومی تلفیقی، شخصی سازی یادگیری، اخلاق هوش مصنوعی