یادگیری موثر در قرن بیست ویکم: بررسی تاثیر روش های نوین تدریس بر بهبود عملکرد تحصیلی از دیدگاه معاون آموزشی

تحولات سریع آموزشی و نیازهای یادگیرندگان در دنیای مدرن، الزام به بازنگری در روش های تدریس سنتی را آشکار کرده است. روش های سنتی که عمدتا بر انتقال اطلاعات از معلم به دانش آموز متمرکز هستند، توانایی پاسخگویی به نیازهای یادگیری فعال و ارتقای مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله را ندارند. در همین راستا، روش های نوین یاددهی–یادگیری شامل یادگیری فعال، یادگیری مبتنی بر پروژه، فناوری آموزشی و رویکردهای مشارکتی، به عنوان ابزارهایی موثر برای ارتقای عملکرد تحصیلی معرفی شده اند. این روش ها با تمرکز بر تجربه عملی، تعامل فعال، استفاده از فناوری و توسعه مهارت های شناختی و اجتماعی، یادگیری عمیق و معنادار را تسهیل می کنند و انگیزه و خلاقیت دانش آموزان را افزایش می دهند. بررسی پژوهش های مختلف نشان می دهد که بهره گیری همزمان از این روش ها همراه با بازخورد مستمر، موجب افزایش تسلط مفهومی، بهبود عملکرد تحصیلی و تقویت مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی می شود. این مقاله با تحلیل آثار روش های نوین یاددهی–یادگیری، به ارائه راهکارهایی عملی و کاربردی برای بهبود فرآیند یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی می پردازد و تاکید دارد که تغییر رویکرد از آموزش سنتی به روش های نوین، شرط لازم برای یادگیری معنادار و موفقیت تحصیلی دانش آموزان است.واژگان کلیدی:روش های نوین یاددهی–یادگیری، یادگیری فعال، یادگیری مبتنی بر پروژه، فناوری آموزشی، عملکرد تحصیلی