اثربخشی برنام ریزی تحصیلی تطبیقی بر انگیزش پایدار دانش آموزان رحمت الله رحمتی قادرآبادی

برنامه ریزی تحصیلی تطبیقی به عنوان رویکردی نوین در آموزش، با هدف هماهنگ سازی محتوا، روش تدریس و ارزیابی با ویژگی های فردی و نیازهای یادگیرندگان، نقش مهمی در ارتقای انگیزش پایدار و پیشرفت تحصیلی دارد. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی به بررسی میزان کارآمدی این نوع برنامه ریزی در محیط آموزشی پرداخته است. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که انطباق برنامه های درسی با سبک های یادگیری، علایق و توانایی های دانش آموزان، موجب افزایش درگیری شناختی، بهبود خودکارآمدی تحصیلی و کاهش اضطراب یادگیری می شود. در این چارچوب، برنامه ریزی تطبیقی با ایجاد انعطاف در اهداف، زمان بندی و فعالیت های یادگیری، فرصت های بیشتری برای یادگیری معنادار و شخصی سازی شده فراهم می آورد. نتایج بررسی ها بیانگر آن است که استفاده از این رویکرد نه تنها پیشرفت تحصیلی را بهبود می بخشد، بلکه زمینه را برای تقویت انگیزش درونی و پایداری تلاش های تحصیلی دانش آموزان فراهم می کند. بنابراین، به کارگیری اصول برنامه ریزی تحصیلی تطبیقی می تواند به عنوان یک استراتژی کلیدی در بهبود کیفیت آموزش و یادگیری مورد توجه سیاست گذاران و معلمان قرار گیرد.کلمات کلیدی: برنامه ریزی تحصیلی تطبیقی، انگیزش پایدار، پیشرفت تحصیلی، آموزش شخصی سازی شده، یادگیری معنادار