بررسی نقش فناوری های آموزشی در کلاس درس و تاثیر آن بر تقویت انگیزش تحصیلی و خودآگاهی فردی دانش آموزان

در عصر دیجیتال حاضر، فناوری های آموزشی به عنوان ابزاری نوین و قدرتمند، به طور فزاینده ای در حال ادغام در بافت کلاس های درس در سراسر جهان هستند. این مقاله نظری با اتکا به یک چارچوب مفهومی تلفیقی، به بررسی نقش این فناوری ها و تاثیر چندبعدی آن ها بر دو متغیر روان شناختی کلیدی یعنی انگیزش تحصیلی و خودآگاهی فردی دانش آموزان می پردازد. هدف اصلی این مقاله، ارائه یک درک مفهومی منسجم از چگونگی تعامل ابزارهای فناورانه با فرآیندهای یادگیری و روان شناختی است. در این راستا، با مرور ادبیات موجود، نشان داده می شود که فناوری هایی چون نرم افزارهای آموزشی تعاملی، شبیه سازها، محیط های یادگیری مبتنی بر بازی و پلتفرم های آموزش شخصی شده، از طریق فراهم آوری تجربیات یادگیری جذاب، مشارکتی و متناسب با تفاوت های فردی، می توانند به افزایش انگیزش درونی، احساس کفایت و خودمختاری دانش آموزان کمک کنند (ریو، ۲۰۱۲). همچنین، با تسهیل بازخورد فوری، خودارزیابی و بازتاب در مورد فرآیند یادگیری، این فناوری ها زمینه را برای تقویت خودآگاهی فردی، شامل خودارزیابی واقع بینانه از نقاط قوت و ضعف و تنظیم راهبردهای یادگیری فراهم می سازند (زیمرمن، ۲۰۰۲). این مقاله چارچوبی مفهومی ارائه می دهد که در آن فناوری به عنوان بستری توانمندساز، پیوند میان طراحی آموزشی، تعامل یادگیرنده و بروندادهای روان شناختی-تحصیلی را تسهیل می کند. در نهایت، کاربرد این چارچوب برای بهبود عملکرد تحصیلی و همچنین مزایا و چالش های کلاس درس مبتنی بر فناوری مورد بحث قرار می گیرد.واژگان کلیدی: فناوری آموزشی، انگیزش تحصیلی، خودآگاهی فردی، چارچوب مفهومی، کلاس درس، دانش آموزان