دانش آموزان و مدیریت هیجانات، حل تعارضات، تصمیم گیری آگاهانه

آسیب های اجتماعی از مهم ترین چالش های جوامع معاصر به شمار می روند که گسترش آن ها به ویژه در میان جوانان و نوجوانان، پیامدهای جبران ناپذیری برای فرد و جامعه به همراه دارد. بروز پدیده هایی نظیر اعتیاد، بزهکاری، خشونت، افت تحصیلی، انزوای اجتماعی و اختلالات روانی، نشان دهنده ضرورت توجه جدی به نهادهای پیشگیرانه است. در این میان، آموزش و پرورش به عنوان یکی از بنیادی ترین نهادهای اجتماعی، نقش محوری در پیشگیری، کنترل و کاهش آسیب های اجتماعی ایفا می کند. این نهاد با فراهم سازی زمینه رشد شناختی، عاطفی، اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان، می تواند از بروز بسیاری از رفتارهای پرخطر جلوگیری نماید. آموزش مهارت های زندگی، تقویت هویت فردی و اجتماعی، ارتقای سلامت روان، ایجاد حس تعلق به مدرسه و تعامل سازنده میان مدرسه، خانواده و جامعه، از مهم ترین کارکردهای آموزش و پرورش در این زمینه محسوب می شوند. هدف مقاله حاضر، تبیین نقش آموزش و پرورش در کاهش آسیب های اجتماعی جوانان و نوجوانان و ارائه راهکارهایی برای تقویت کارکرد پیشگیرانه نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، آسیب های اجتماعی ، نوجوانان ، جوانان ، پیشگیری اجتماعی ، مهارت های زندگی ، سلامت روان