بررسی نگرش معلمان ابتدایی نسبت به روش های نوین تدریس

پژوهش حاضر با هدف بررسی نگرش معلمان ابتدایی مدارس شهر الیگودرز نسبت به روش های نوین تدریس در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی – پیمایشی و جامعه آماری آن شامل تمامی معلمان ابتدایی مدارس این شهرستان بود که با نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۱۸۰ نفر از آنان انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه استاندارد نگرش نسبت به روش های نوین تدریس بود که اعتبار و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (۰.۸۷) تایید شد. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی، شامل میانگین، انحراف معیار، آزمون t، تحلیل واریانس و رگرسیون چندمتغیره تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که نگرش کلی معلمان نسبت به روش های نوین تدریس مثبت است و بیشترین پذیرش مربوط به روش های یادگیری فعال و مشارکتی می باشد، در حالی که استفاده از فناوری آموزشی هنوز با محدودیت هایی همراه است. همچنین، سطح تحصیلات، شرکت در دوره های حرفه ای، تجربه موفق قبلی و حمایت سازمانی مدیران، نقش معناداری در شکل گیری نگرش مثبت معلمان داشتند. بر اساس نتایج پژوهش، پیشنهاد شد که برگزاری دوره های آموزش حرفه ای مستمر، فراهم کردن زیرساخت های مناسب، ایجاد حمایت سازمانی و توسعه شبکه های همفکری بین معلمان می تواند نگرش مثبت آنان را تقویت کرده و پذیرش نوآوری های آموزشی را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

معلم ابتدایی ، نگرش ، روش های نوین تدریس ، یادگیری فعال ، فناوری آموزشی