مدیریت رفتار دانش آموزان با روش های مثبت و تشویقی

هدف پژوهش حاضر بررسی مدیریت رفتار دانش آموزان با تاکید بر روش های مثبت و تشویقی در مدارس ابتدایی و متوسطه شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی با رویکرد ترکیبی (کمی و کیفی) انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان شاغل در مدارس ابتدایی و متوسطه شهر کرمانشاه بود که نمونه ای از آنان به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها در بخش کمی، پرسش نامه محقق ساخته مدیریت رفتار مثبت و در بخش کیفی، مصاحبه نیمه ساختاریافته با معلمان باتجربه بود. روایی ابزار با نظر متخصصان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده های کیفی از طریق تحلیل محتوای کیفی مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد استفاده از روش های مثبت و تشویقی نقش معناداری در کاهش رفتارهای نامطلوب، افزایش مشارکت تحصیلی و بهبود جو عاطفی کلاس دارد. همچنین، معلمان دوره ابتدایی نسبت به معلمان دوره متوسطه استفاده بیشتری از راهبردهای تشویقی داشتند. نتایج پژوهش بر ضرورت جایگزینی رویکردهای تنبیهی سنتی با مدیریت رفتار مثبت، تقویت آموزش های ضمن خدمت معلمان و فراهم سازی بسترهای حمایتی در مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت رفتار دانش آموزان ، روش های تشویقی ، مدیریت کلاس درس