تحلیل نقش ارتباط معلم–دانش آموز در پیشرفت تحصیلی دوره ابتدایی

ارتباط معلم–دانش آموز به عنوان یکی از عوامل تعیین کننده پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شناخته می شود. هدف این پژوهش بررسی نقش کیفیت تعاملات معلم و دانش آموز بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مدارس ابتدایی شهر کامفیروز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی بوده و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان و معلمان مدارس ابتدایی این شهر بود. با استفاده از نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای، ۱۵۰ دانش آموز و ۲۰ معلم انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد ارتباط معلم–دانش آموز و کارنامه تحصیلی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از تحلیل های توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که ارتباط معلم–دانش آموز با پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معنادار دارد و ابعاد عاطفی و انگیزشی بیشترین تاثیر را بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند. یافته ها حاکی از آن است که بهبود کیفیت تعاملات معلم–دانش آموز می تواند انگیزه، مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را ارتقا دهد. بر اساس نتایج، توصیه می شود که معلمان با ارتقای مهارت های ارتباطی، ایجاد محیط حمایت گرایانه و استفاده از روش های یادگیری فعال، زمینه پیشرفت تحصیلی و رشد فردی دانش آموزان را فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

ارتباط معلم–دانش آموز ، پیشرفت تحصیلی ، مدارس ابتدایی ، کیفیت تعامل ، انگیزه یادگیری