بررسی رابطه انگیزش تحصیلی با عملکرد درسی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین انگیزش تحصیلی و عملکرد درسی دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. روش پژوهش از نوع همبستگی و توصیفی بود و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره ابتدایی شهر کرمانشاه بود که با استفاده از نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۰۰ دانش آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی و کارنامه تحصیلی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سطح انگیزش تحصیلی دانش آموزان در حد متوسط تا بالا است و بین انگیزش تحصیلی و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰/۶۵، p < ۰.۰۱). تحلیل رگرسیونی نشان داد که ابعاد انگیزش تحصیلی قادر به پیش بینی حدود ۴۹٪ از واریانس عملکرد درسی دانش آموزان هستند، که انگیزش ذاتی و تلاش برای یادگیری بیشترین تاثیر را داشتند. بر اساس نتایج، تقویت انگیزش ذاتی دانش آموزان از طریق ایجاد محیط یادگیری جذاب، مشارکت فعال در کلاس و ارائه بازخورد مثبت، می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی کمک کند.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، عملکرد درسی ، دانش آموزان ابتدایی ،