آسیب شناسی نظام ارزشیابی توصیفی در دوره ابتدایی و راهکارهای بهبود

نظام ارزشیابی توصیفی با هدف گذار از ارزشیابی حافظه محور و عددی به سمت ارزشیابی کیفی و فرایندمحور، در نظام آموزشی ایران اجرا شده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل چالش ها و آسیب های موجود در اجرای این طرح در مدارس ابتدایی و ارائه راهکارهایی برای ارتقای کیفیت آن است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با مرور پیشینه نظری و تجربی انجام شده است. یافته های نشان می دهد که علی رغم اهداف مثبت، این نظام با موانع ساختاری، محتوایی و اجرایی متعددی روبروست. از جمله مهم ترین این آسیب ها می توان به فقدان باور و پذیرش کامل توسط والدین و معلمان، نبود ابزارهای دقیق و استاندارد برای سنجش، تمرکز بر ثبت گزارش های صرفا مثبت، عدم تناسب آموزش های ضمن خدمت با نیازهای واقعی کلاس درس، و دشواری در تفسیر نتایج برای سطوح بالاتر آموزشی اشاره کرد. نتایج حاصل از این مطالعه حاکی از آن است که صرف تغییر در تکنیک های ثبت ارزشیابی بدون تغییر در باورهای آموزشی و فرهنگ حاکم بر مدارس و خانواده ها، نمی تواند به تحقق اهداف تربیتی منجر شود. در پایان، راهکارهایی نظیر بازنگری در محتوای کتاب های راهنمای معلم، توانمندسازی معلمان از طریق آموزش های عملی، فرهنگ سازی برای والدین و ایجاد سیستم پایش دقیق برای اجرای شایسته سالارانه طرح پیشنهاد شده است

کلیدواژه ها:

: ارزشیابی توصیفی ، دوره ابتدایی ، آسیب شناسی ، نظام آموزشی ، سنجش کیفی ، معلمان ، والدین