نیازها و دیدگاه های دانش آموزان مناطق محروم

منطقه محروم به عنوان پدیده ای چندبعدی، نه تنها شامل کمبودهای اقتصادی، بلکه دربرگیرنده محرومیت های آموزشی، فرهنگی و اجتماعی است. این پژوهش با هدف شناسایی نیازها و دیدگاه های دانش آموزان مقطع متوسطه ساکن در مناطق محروم انجام شده است. رویکرد پژوهش ترکیبی (آمیخته) است که در بخش کیفی از روش تحلیل مضمون و در بخش کمی از روش پیمایشی استفاده شده است. جامعه آماری کیفی شامل ۲۰ دانش آموز و ۱۰ معلم مناطق محروم استان سیستان و بلوچستان بود که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. جامعه آماری کمی نیز شامل ۳۸۴ دانش آموز بود. داده های کیفی از طریق مصاحبه نیمه ساختاری یافته و داده های کمی از طریق پرسشنامه محقق ساخته گردآوری شدند. یافته های کیفی در قالب ۵ تم اصلی شامل «کمبود زیرساخت های فیزیکی»، «فقر آموزشی و کمبود امکانات کمک آموزشی»، «چالش های معیشتی خانواده»، «نگرش مثبت به تحصیل به عنوان راه نجات» و «نیاز به توجه عاطفی و حمایت روانشناختی» دسته بندی شدند. نتایج کمی نشان داد که بالاترین نیاز درخواستی دانش آموزان، مربوط به تجهیز آزمایشگاه ها و کارگاه های آموزشی (۴/۸۵ از ۵) است. همچنین نتایج نشان داد که دختران در مناطق محروم نسبت به پسران نگرش تحصیلی مثبت تری دارند اما نگران بیشتری نسبت به آینده شغلی خود دارند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران آموزشی با رویکرد عدالت تربیتی، بودجه ریزی هدفمند را برای رفع محرومیت های آموزشی در این مناطق در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

مناطق محروم ، دانش آموزان ، عدالت آموزشی ، نیازهای آموزشی ، زیرساخت های مدرسه ، توسعه پایدار.