شیوه تدریس دانش آموز محور و نقش آن در یادگیری دانش آموزان

رویکرد دانش آموز محور به عنوان پارادایمی نوین در تعلیم و تربیت، با انتقال کانون توجه از معلم به دانش آموز، تحول عمیقی در فرآیند آموزش ایجاد کرده است. این مقاله با هدف بررسی ابعاد مختلف شیوه تدریس دانش آموز محور و تاثیر آن بر یادگیری دانش آموزان، به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و پژوهش های داخلی و خارجی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که این رویکرد با تاکید بر فعال سازی دانش آموز، توجه به تفاوت های فردی، ایجاد محیط یادگیری تعاملی و توسعه مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، نه تنها عمق و ماندگاری یادگیری را افزایش می دهد، بلکه انگیزش درونی و احساس خودکارآمدی دانش آموزان را نیز تقویت می کند. با وجود چالش هایی چون مقاومت در برابر تغییر، کمبود منابع و نیاز به آموزش معلمان، ادغام این رویکرد در نظام های آموزشی با راهبردهای مناسب، می تواند به پرورش نسلی خلاق، مسئول و یادگیرنده مادام العمر بینجامد.

کلیدواژه ها:

تدریس دانش آموز محور ، یادگیری فعال ، ساخت گرایی ، تفاوت های فردی ، مشارکت دانش آموز