بررسی نقش هوش مصنوعی در توانمندسازی و رفاه شغلی کارکنان

این مقاله به بررسی نقش چندوجهی فناوری های هوش مصنوعی در دو مولفه کلیدی منابع انسانی، یعنی «توانمندسازی شغلی» و «رفاه شغلی» کارکنان در سازمان های معاصر می پردازد. با توجه به گستردگی پژوهش ها در این حوزه، روش تحقیق مورد استفاده، مرور نظام مند اسنادی و کتابخانه ای است. پژوهش حاضر بر این فرض استوار است که هوش مصنوعی می تواند با خودکارسازی وظایف روتین، کاهش بار شناختی و ارائه داده های تحلیلی برای تصمیم گیری های فردی، به طور معناداری بر استقلال، شایستگی و معنای کار (عناصر توانمندسازی) بیفزاید. همچنین، تحلیل های اسنادی نشان می دهد که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند با فراهم آوردن انعطاف پذیری بیشتر و ابزارهای پشتیبانی سلامت روان، مستقیما بر رفاه شغلی تاثیر بگذارند. با این حال، مقاله به چالش هایی نظیر اضطراب شغلی ناشی از جایگزینی، نیاز به بازآموزی گسترده و ملاحظات اخلاقی نیز می پردازد. در نهایت، نتایج پژوهش چارچوبی مفهومی برای درک تعامل متقابل هوش مصنوعی، توانمندسازی و رفاه شغلی ارائه داده و پیشنهادهایی راهبردی به مدیران منابع انسانی و سیاست گذاران برای بهره برداری موثر و اخلاقی از این فناوری ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، توانمندسازی شغلی ، رفاه شغلی ، منابع انسانی دیجیتال ، مدیریت دانش